Sunday, 27 March 2016

நானொரு விவசாயி

எனக்கு ஒரு கனவு உண்டு. ஒரு பத்து ஏக்கர் நிலத்துல தோப்பு உருவாக்கி அதில் ஒருங்கிணைந்த பண்ணையமாக இயற்கை முறையில் விளைவித்த காய்கறிகளை உருவாக்கனும், தென்னந்தோப்பு ஆக்கனும், அனைத்து வகை கால்நடைகளையும் அதில் வளர்க்கனும், தோப்பின் மையமாக நம் பாரம்பரிய முறைப்படி ஒரு வீடு கட்டி அதில் வாழனும் என.
ஆனால் எனக்கு அது அமையவில்லை. என் பரம்பரை தொழிலே விவசாயம் தான். அதுவும் முப்போகம் விளையக்கூடிய தஞ்சாவூர் நெல் விவசாயம். என் அப்பா அரசுவேலை கிடைத்து நகரத்தில் குடியேற கிராமமும் விவசாயமும் பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் மட்டுமே கிடைத்தது எனக்கு.

தாத்தா காலமான பிறகு பங்காளிகள் பிரச்சனை, அது, இது என சொத்துகள் விற்கப்பட்டு செட்டில் செய்யப்பட்டு விட்டன. இப்பயாவது இது போன்ற பண்ணையை உருவாக்கலாம் என்று நினைத்தால், நான் கல்யாணம் கட்டுனது பெங்களூர் பொண்ணை, கிராமத்தில் செட்டிலாவது என்றாலே உர்ர்ர் என உறுமுகிறார்.
அதனால் ரகசியமாக இடத்தை வாங்கி மெயிண்டெயின் செய்து ரிட்டையர் ஆனது அப்புறம் வேண்டுமானால் போய் குடியேறலாம் என்று நினைக்கிறேன். நடக்க போவது நம் கையில் இல்லை.
இந்த படத்தை சில மாதங்களுக்கு முன்பு பார்த்தேன். துபாயில் வளரும் குழந்தைகள் கொடைக்கானல் இன்டர்நேஷனல் ஸ்கூலில் படிக்க வைக்க இந்தியா அழைத்து வரப்படுகிறார்கள்.
அந்த குழந்தைகளின் மாமாவான ஜெயசூர்யா அவர்களுக்கு வாழ்வியல் அனுபவத்தை புரிய வைத்து கிராமத்தில் உள்ள பள்ளியில் சேர்க்க வைத்து வாழ கற்றுத் தருகிறார்.
எனக்கு ரொம்பவே பிடித்த படம்.
அதிலும் இந்த பாடல் ரொம்ப ஸ்பெஷல் நான் எப்ப வாழ்ந்திருக்கனும் என்று ஆசைப்பட்டேனோ அப்படியே வாழ்வார் ஜெயசூர்யா. நீங்களும் பார்த்து ரசியுங்கள்.
ஆரூர் மூனா

6 comments:

  1. I bought 3.5 acres land near Coimbatore as a backup plan to do the agri...

    ReplyDelete
  2. செய்யாறு பக்கத்திலே அரைகிரவுண்டு நிலம் வாங்கிப் போட்டிருக்கேன். ஆனாலும் சொந்த ஊரிலும் அரை அடி கூட இல்லை. எப்படியாவது சம்பாதிச்சி வாங்கணும்னு ஓர் ஆசை. கடைசிகாலத்தை வயலும் வாழ்வும்னு ஓட்டணும்னு திட்டம். பார்ப்போம்.

    ReplyDelete
    Replies
    1. நீங்கள் திட்டமிட்டபடியே நடக்கும், வாழ்த்துகள் லக்கி.

      Delete
  3. ''நடக்க போவது நம் கையில் இல்லை.''

    நடக்கும்.

    ReplyDelete