தவிர்க்கவே முடியாத எங்கேயும் எப்போதும் - பழசு

என்னடா இது இப்படி ஒரு படம் நானெல்லாம் சிறு வயதில் ஒரு உணர்ச்சி களஞ்சியம், எந்த படத்திலாவது சோககாட்சிகள் வந்தால் அழுது விடுவேன் சிறு வயதில் என்னை எல்லோரும் கிண்டல் செய்வார்கள், பிறகு பால்ய வயதில் அது சுத்தமாக நின்று போனது, அதன் பிறகு யாராவது சினிமா பார்க்கும் போது அழுதால் அவர்களை நானே ஓட்டி எடுத்து விடுவேன், மிக நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு வெயில் படம் பார்த்து அழுதேன், அதன் பிறகு அங்காடி தெரு, அவ்வளவு தான்,

இத்தனைக்கும் எங்கேயும் எப்போதும் படம் வெளியான அன்றே நான் எனது ஓபிசி சர்டிபிகேட் விஷயமாக திருவாருர் சென்றிருந்ததால் அங்குள்ள நடேஷ் தியேட்டரில் படம் பார்த்தேன், துவக்கத்திலேயே பஸ் விபத்து நடப்பதை காட்டியிருந்தாலும் கதைக்குள் சென்ற பிறகு அதுவும் அநத மரணங்களை பார்த்த பிறகு தியேட்டரில் அழுதேன், பிறகு யாராவது நான் அழுவதை பார்க்கிறார்களா ரகசியமாக திரும்பி பார்த்தால் தியேட்டரில் உள்ள வெகுஜன மக்கள் அழுது கண்களை துடைத்துக் கொண்டிருந்தனர், சரி நாமும் மக்களுடன் கலந்து விட்டோம் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

இப்பொழுது சென்னை வந்து விட்டேன், நான் சென்னை ஐசிஎப்பில் படித்தவன், என்னுடன் அங்கு படித்தவர்களுக்கு இப்பொழுது தென் மேற்கு ரயில்வேயில் பணிபுரிவதற்கான ஆர்டர் வந்து கொண்டு இருக்கிறது, நான் ஆர்ஆர்பி தேர்வில் தேர்ச்சியடைந்து விட்டதால் நான் அதற்கு விண்ணப்பிக்கவில்லை, ஏனெனில் நான் தேர்வெழுதி கிடைத்த வேலையில் அவர்கள் கொடுக்கும் வேலையின் சம்பளத்தை விட பத்தாயிரம் ருபாய் அதிகம். எனது நண்பர்களுக்காக அவர்களின் விண்ணப்பத்தினை சமர்ப்பிப்பதற்காக செல்லும் போது என்னையும் அழைத்ததால் சென்றிருந்தேன்,

அவர்களின் விண்ணப்பத்தை சமர்ப்பித்த பிறகு நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்ததால் நீண்ட நேரம் அரட்டையடித்து விட்டு சினிமாவுக்கு செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்து அம்பத்துர் ராக்கி திரையங்கிற்கு சென்றோம். மிகுந்த கலாட்டாவோடு துவங்கிய படம், நான் ஏற்கனவே பார்த்த படம் என்றாலும் மீண்டும் படத்தின் இறுதிகாட்சியில் அழுது விட்டேன். நண்பர்கள் பார்த்து விட்டு என்னை ஓட்டி எடுத்து விட்டார்கள்.

அதனால் தான் சொல்கிறேன். படம் உண்மையில் நம் உணர்வுகளை தட்டியெழுப்புகிறது. கண்டிப்பாக நான் மீண்டும் பலமுறை பார்ப்பேன் என்பதை சொல்லிக் கொள்கிறேன்.
என்னா படம்யா


ஆரூர் முனா

காபரே நடனம் பார்க்க போய் வாங்கி வந்த முத்தம் - பழசு

இதையெல்லாம் வெளியில் சொல்வார்களா என்ன. இருந்தாலும் சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது அதனால் சொல்கிறேன். அப்பொழுது எனக்கு வயது 15. இன்று மன்னார்குடி பேருந்து நிலையம் எதிரில் புட் பிளாசா என்று உணவகம் வைத்திருக்கும் என் அத்தை மகன் சதீஷ் என் வயதை ஒத்தவன். நாங்கள் அந்த வயதில் எங்கு கரகாட்டம், கிளப் டான்ஸ் நடந்தாலும் அங்கு சென்று விடுவோம். ஒரு முறை அவர்கள் ஊரான மேலவாசல் அருகில் உள்ள மற்றொரு கிராமத்தில் கிளப் டான்ஸ் நடப்பதாகவும் ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட் என்றும் கேள்விப்பட்டு அங்கு சென்றோம். எங்களுக்கு சிறிய வயது என்பதாலும் நாங்கள் அரைக்கால்சட்டை அணிந்திருந்ததாலும் உள்ளே விட மறுத்து விட்டார்கள். பிறகு மறுபடியும் சைக்கிளில் வீட்டிற்கு சென்று யாருக்கும் தெரியாமல் எங்கள் வீட்டில் வேலை செய்யும் வேலையாட்களின் வேட்டியை எடுத்துக் கட்டிக்கொண்டு மறுபடியும் அந்த ஊர் சென்று டிக்கெட் வாங்கி உள்ளே சென்று டான்ஸ் பார்க்க அமர்ந்தோம், சிறிது நேரத்தில் டான்ஸ் துவங்கியது . அப்பப்பப்பா நடனமாடிய பெண்ணின் வாளிப்போ அருமை.

ஆரம்பித்து ஒரு மணி நேரத்தில் வெளியில் இருந்து ஒருவன் போலீஸ் என்று கத்திக் கொண்டு உள்ளே வந்தான். எல்லோரும் டெண்ட் கொட்டாயை பிரித்துக் கொண்டு பறந்தார்கள். நாங்கள் ஒடினோம். நாங்கள் சிறிய வயது பையன்கள் என்பதால் நடனமாடிய அந்த பெண்ணும் எங்களுடன் ஒடி வந்தார். சிறிது தூரம் ஓடி ஒரு வைக்கப்போரின் பின் சென்று அமர்ந்தோம் எங்களுடன் அவளும் அமர்ந்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து அவள் எங்களுடன் பேசினாள். நானும் நீ என்ன செய்கிறாய், எப்படி இந்தவாறு நடனமாடுகிறாய் என்று கேட்டேன். அவளோ தான் மதுரை பக்கம் என்றும் வீட்டுத்தேவைக்காக நடனமாடி பிழைக்க வந்ததாகவும் கூறினாள். தனக்கு ஒரு புடவை தேவை என்றும் கிடைத்தால் கட்டிக் கொண்டு ஊர் சென்று விடுவதாகவும் கூறினாள். பிறகு நானும் என் மச்சானும் எங்கள் வீட்டிற்கு சென்று வீட்டில் உள்ள ஒரு புடவையை யாருக்கும் தெரியாமல் எடுத்து வந்து கொடுத்தோம். அவள் வாங்கி கட்டிக் கொண்டு செல்லும் போது எங்கள் இருவருக்கும் முத்தம் கொடுத்து சென்றாள். ஆஹா அன்று நாங்கள் ஊருக்கு சென்று எங்கள் வயதை ஒத்த நண்பர்களிடம் சொல்லி கர்வப்பட்டு கொண்டிருந்தோம்.

இன்று நினைத்துப் பார்த்தால் அதெல்லாம் சிரிப்பாக இருக்கிறது.

பழைய நினைவுகளுடன்


ஆரூர் முனா

என்னுடைய தேர்வை எனக்காக எழுதியது கடவுளா - பழசு

நான் சிறுவயதிலிருந்தே கடவுள் நம்பிக்கையில்லாதவன். இன்று வரை அப்படித்தான். எவ்வளவோ ஏற்ற, இறக்கங்கள் பார்த்த போதும் அதன் மீது கடவுள் மறுப்பு கொள்கையிலிருந்து சிறிதளவும் மாறாதவன்.

எனக்கு தற்பொழுது ரயில்வேயில் பொறியாளர் வேலை கிடைத்துள்ளது. விண்ணப்பம் செய்து, படித்து, தேர்வு எழுதி தற்பொழுது தேர்ச்சியடைந்தவனும் நான் தான். எனது முயற்சியால் தான் இது நடந்தது என்று நான் நம்புகிறேன். இப்பொழுது அதுவும் இன்று காலை முதல் ஒரு பிரச்சனை. என் மனைவி என் இஷ்ட தெய்வத்திடம் வேண்டியதால் தான் நான் தேர்ச்சியடைந்ததாக கூறுகிறாள். அதற்காக கடவுளுக்கு வேண்டுதல் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று கூறுகிறாள். ஊரிலிருந்து என் அம்மா போன் செய்து அவர்கள் இஷ்ட தெய்வத்திடம் மனமுருகி வேண்டியதால் தான் நான் தேர்ச்சியடைந்ததாக சொல்கிறார். எனது தோழியோ தான் இயேசுவிடம் பிரார்த்தித்ததால் தான் தேர்ச்சியடைந்தாக கூறுகிறாள். எனது நண்பன் சத்யாவோ தான் எனக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்து விண்ணப்பம் வாங்கி தந்ததால் தான் நான் தேர்ச்சியடைந்ததாக கூறுகிறான். அதற்காக பெரும் தொகையில் பார்ட்டியும் கேட்கிறான். எனது சித்தப்பா மகன் சீனுவோ நான் தேர்வு எழுத அவனது இருசக்கர வாகனத்தை எடுத்து சென்றதால் தான் தேர்ச்சியடைந்ததாக கூறுகிறான்.

அடக்கடவுளே

உண்மையில் நானாக தேர்வு எழுதவேயில்லையா, எனக்கு தேர்ச்சியடையும் அளவுக்கு தகுதியே இல்லையா, இவர்களுடைய பிரார்த்தனையால் தான் நான் என்னுடன் தேர்வு எழுதிய இருபதாயிரம் பேரில் முதல் 10 பேரில் ஒருவனாக வந்தேனா,

அய்யய்யோ என் மண்டை காய்கிறதே யாராவது நல்ல மனம் படைத்தவர்களே இதற்கு ஒரு வழி சொல்லுங்கப்பா

குழப்பத்துடன்

ஆரூர் முனா

கிடைத்தது மத்திய அரசு வேலை - பழசு

ஒரு வழியாக அதோ இதோ என்று என்னை ஏமாற்றிக் கொண்டிருந்த ரயில்வே வேலை கிடைத்தே விட்டது. நான் 2000-ம் ஆண்டு ரயில்வேயில் அப்ரென்டிஸ் முடித்தவன். அன்றிலிருந்து நேற்று வரை சீனியாரிட்டி படி வேலை வரவில்லை. அதற்குள் நான் வேறு துறைக்கு வேலைக்கு சென்று விட்டேன். பிறகு சொந்தமாக பிஸினஸ் செய்து வந்தேன். இதற்கிடையில் நான் கடந்த ஜனவரியில் ரயில்வேயில் செக்ஷன் இஞ்சினியர் வேலைக்கு நுழைவுத்தேர்வு எழுதினேன். தேர்வு முடிவுகள் வர தாமதமானதால் நான் அதைப்பற்றி மறந்தும் விட்டேன். நேற்று ஒரு தபால் வந்தது. பிரித்துப் பார்த்தால் செக்ஷன் இஞ்சினியர் வேலைக்கு நான் தேர்வாகி விட்டதாக அப்பாயிண்ட்மென்ட் ஆர்டர்.

சந்தோஷம்.

இன்றிலிருந்து நான் மத்திய அரசு ஊழியர். அதுவும் ரயில்வே ஊழியர். நேற்று இரவிலிருந்து பார்ட்டிகள் தொடங்கி விட்டது. நேற்று வரை தொடர்பில் இல்லாத நண்பர்கள் கூட இன்று தொடர்பு கொண்டு வாழ்த்துகின்றனர். பார்ட்டிக்கு நாள் குறிக்கின்றனர். இப்பொழுது கூட நான் பார்ட்டியில் பிஸி.
சரி நண்பர்களே. பார்ட்டி முடிந்ததும் சந்திப்போம்.


நன்றி


ஆரூர்முனா

மங்காத்தா சினிமா விமர்சனம் - பழசு

உண்மையில் இது போல்முதல் நாள் திரைப்படத்தில் இவ்வளவு ஆர்வம் கூட்டம் பார்த்து ரொம்ப நாளாகிவிட்டது. இன்று காலை அம்பத்தூர் ராக்கி திரையரங்கில் எட்டரை மணி ஷோவுக்கு சென்றேன். என்ன ஒரு கூட்டம். ஆவடி - அம்பத்தூர் ரோடு புல் டிராபிக் இல் மாட்டிக்கொண்டது. இத்தனைக்கும் அவரது ரசிகர் மன்றங்களை அவரே கலைத்து விட்டார். ஆனாலும் ரசிகர் கூட்டம். அப்பப்பா. நானும் விஜய், விக்ரம், சூர்யா ஆகியோர்களின் படங்களுக்கு முதல் நாள் சென்றிருக்கிறேஇன். ஆனால் இது போல் ஒரு ரசிகர்களின் அன்பு வெறி வேறு எந்த ஹீரோவிடமும் இல்லை. இத்தனைக்கும் இவர் அதிகமான தோல்வி படங்களை கொடுத்தவர்.

சரி படத்தின் கதைக்கு வருவோம். நான் சினிமாவுக்கு எல்லாம் விமர்சனம் எழுதுபவன் அல்ல. கேபிள் சங்கர் போல் டெக்னிகலாக எல்லாம் எழுத தெரியாது.
அஜித் ஒரு பணிநீக்கம் செய்யப்பட காவல் அதிகாரி. அவரின் காதலி த்ரிஷா. அவரது தந்தை ஜெயப்ரகாஷ் மும்பையில் ஒரு தாதா. சூதாட்ட க்ளப் வைத்துள்ளவர். அவர் கிரிக்கெட் சூதாட்டம் நடத்துகிறார். அதில் வரும் 500 கோடி பணத்தை அவரிடம் வேலை செய்யும் வைபவ், ஒரு உதவி கமிசனர், ஒரு பார் ஓனர் அவரது நண்பர் IIT Gold medalist பிரேம்ஜி ஆகியோர் கொள்ளை அடிக்க திட்டமிடுகின்றனர்.

இவர்களுக்கு தெரியாமல் இவர்களது நடவடிக்கை மூலம் அஜித் அவர்களின் திட்டத்தை கண்டு பிடிக்கிறார். பிறகு அவர்களை மிரட்டி அவர்களுடன் திட்டத்தில் தானும் சேர்ந்து கொள்கிறார். இவர்கள் ஐவரும் மிக திறமையாக திட்டமிட்டு பணத்தை கொள்ளை அடிக்கின்றனர். பணத்தை ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தில வைத்து விட்டு பிறகு எடுத்து கொள்ளலாம் என பிரிகின்றனர்.
இந்த சம்பவத்தை கண்டு பிடிக்கிறார். போலிஸ் அதிகாரியான அர்ஜுன். உண்மையில் அஜித் யார், அவரின் திட்டம் என்ன ஐவர என்னவாகிறார்கள். என்பதை சொனால் நன்றாக இருக்காது. நீங்கள் thiraiyil காண்க .

அஜித் பார்க்கஅழகாக இருக்கிறார். படம் பக்கா ஆக்சன் மூவி
படம் சூப்பர் ஹிட். பார்க்க அருமையாக இருக்கிறது . கொஞ்சம் கூட போர் அடிக்கவில்லை . கண்டிப்பாக பாருங்கள்.
இன்னும் படம் பற்றி சொல்லலாம் என்று ஆசை தான். படம் பார்த்தவுடன் விமர்சனம் எழுதலாம் என்று ஒரு ப்ரௌசிங் சென்டரில் அமர்ந்தேன் பாடாவதி கம்ப்யூட்டர் படுத்துகிறது . இதை முடிக்கவே ஒரு மணி நேரம் ஆகிவிட்டது.


ஆரூர் முனா

ஏதோ கிறுக்கினேன்

எப்போதும் தமிழில் தட்டச்சு செய்ய என்ஹெச்எம் ரைட்டர் பயன்படுத்துவேன் அல்லது அகப்பை தமிழ் ரைட்டர் என்னும் தளத்தில் தட்டச்சு செய்வேன். இரண்டுமே நான் நினைப்பதை அதே வேகத்தில் எழுத்தாக்கி விடும். வேகமாக தட்டச்சு செய்வதால் அரைமணியில் ஒரு பதிவு முடிந்து விடும். 

ஆனால் இப்போ அகப்பை தமிழ் ரைட்டர் தளம் இயங்கவில்லை. என்ஹெச்எம் ரைட்டர் சாப்ட்வேரில் ஏதோ பிரச்சனை, சரியாக இயங்கவில்லை. அதனாலேயே பதிவுகள் எழுத முடியாமல் போய் விட்டது. நம் சிந்தனையில் வருவது அரைமணிக்குள் பதியவில்லை என்றால் மறந்து போய் விடுகிறது.

ரொம்ப சிரமமாக இருக்கிறது. 

கூடுதலாக வசந்தமுல்லையின் அலும்புகள் இன்னும் படுத்துகிறது. தட்டச்சு  சிக்கலை தாண்டி வலுக்கட்டாயமாக பதிவெழுத நான் அமர்ந்தால் தாவி என் மடிக்கு வந்து அமர்ந்து தடால்புடால் என்று தட்டி கீபோர்டு, மவுஸ் எல்லாத்தையும் டேபிளில் இருந்து தள்ளி விடுகிறாள். 

அவள் தூங்கும் நேரம் தட்டச்சு செய்யலாம் என்றால் நான் வேலைக்கு போகும் நேரம் தூங்கி விட்டு நான் திரும்ப வந்ததும் எழுந்து குறும்புகளை ஆரம்பித்து விடுகிறாள். இரவு 11மணிக்கு தான் தூங்குகிறாள். கொடுமை என்னவென்றால் நான் 10.30க்கே கொட்டாவி விட்டு படுக்கையில் சாய்ந்து விடுகிறேன்.

ஆனாலும் சந்தோஷமாக அனுபவிக்கிறேன். வசந்தமுல்லையின் குறும்புகளுக்கு முன்னால் ப்ளாக்கும், பேஸ்புக்குமா பெருசு.

இப்போ காலை 11.30க்கு வேலை முடிந்து திரும்பும் பர்ஸ்ட் ஷிப்ட் கிடையாது. மதியம் 02.30க்கு உள்ளே செல்லும் செகண்ட் ஷிப்ட் வேலை. அதனால் படத்துக்கு செல்ல நேரம் உகந்ததாக இல்லை. அதனால் சினிமா விமர்சனமும் குறைவாகத்தான் இருக்கும்.

வாங்கிய புத்தகங்களை எல்லாம் படித்து முடித்தாகி விட்டது. படிப்பதற்கு புத்தகங்கள் இல்லாமல் கடுப்பாக இருந்தது. சரியான நேரத்தில் பிடிஎப் பார்மேட்டில் புத்தகங்களை எடுப்பதற்கு வசதியான வலைத்தளங்களை அறிமுகப்படுத்திய நண்பர் வழக்கறிஞர் ராஜ்குமார் அவர்களுக்கு நன்றி.

என் அப்பாவின் கடுமையான எதிர்ப்பினால் குறும்பட வேலைகளை தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்திருக்கிறேன். "வேகம் விவேகமல்ல", "விருச்சிககாந்த்" என்ற இரண்டு குறும்பட படபிடிப்புகளும் முடிந்து விட்டது. எடிட்டிங், டப்பிங், பின்னணி இசைக் கோர்ப்பு வேலைகள் பாக்கி இருக்கிறது.

ஊரில் படப்பிடிப்பு நடந்த நேரத்தில் நான் செய்த அலப்பறைகளை பார்த்தவர் "உனக்கு எதற்கு இந்த வேண்டாத வேலை, இப்பத்தான் ஏகப்பட்ட சிக்கல்களை சந்தித்து மீண்டு வந்துள்ளாய். இப்போ சினிமா வேலையெல்லாம் தேவையா, இன்னொரு முறை படப்பிடிப்பு, சினிமா, அது, இது என்று என் காதில் விழுந்தது, முட்டியை பேத்துடுவேன்" என்று ஓவர் சவுண்டு விட்டார். அவர் வார்த்தைக்காக எல்லாத்தையும் சற்று நிறுத்தி வைத்துள்ளேன். பத்து நாட்களில் அவர் ஊருக்கு போன பின்னாடி தான் மற்ற வேலைகளை தொடங்க வேண்டும்.

தமிழில் தட்டச்சு செய்யும் நல்ல சாப்ட்வேரை கண்டறிந்த பிறகு வழக்கம் போல் பதிவுகள் வரும்.

ஆரூர் மூனா

தொட்டால் தொடரும் - சினிமா விமர்சனம்

படத்தின் கதையை விட படம் பார்க்க போனது தான் இன்னும் சுவாரஸ்யம். மதியம் 1.10 மணிக்காட்சி. வீட்டை விட்டு 11 மணிக்கு கிளம்பி கூடவே வர்றேன்னு சொன்ன சைத்தானை அழைத்துக் கொண்டு பைக்கில் கிளம்பினேன். பீனிக்ஸ் மால் என்ட்ரி டைம் 01.05. முதல் முறையாக மாலின் உள் நுழைகிறேன். தட்டுத்தடுமாறி திரையரங்கை கண்டுபிடித்து உள்ளே நுழையும் போது மணி 1.40. முதல் பாதியில் பெரும் பகுதி கடந்திருந்தது. 

நமக்கு இந்த ஓவர் அல்ட்டாப்பு ஒத்து வராது. மகாதியானத்திற்கு போனால் கூட நட்சத்திர பாருக்கு செல்ல மாட்டேன். அங்கு அவுன்ஸ் கணக்கு செட்டாகாது. அளவும் தெரியாமல் தாண்டிப் போய் விடும் அல்லது தொண்டை நனைக்க மட்டும் செய்யும். கால் கல்லு, அரைக்கல்லு வாங்கி ரெண்டு ஆப்பாயிலு சேர்த்து உள்ளே தள்ளினா தான் திருப்தி கிடைக்கும்.

அது போல் தான் இந்த அரங்கமும். நமக்கு வண்டியை நிறுத்தி இரண்டு நிமிடங்களுக்குள் அரங்கில் அமரும் வில்லிவாக்கம் ஏஜிஎஸ், கொளத்துர் கங்கா, பெரம்பூர் எஸ்2, வில்லிவாக்கம் நாதமுனி, திருவாரூர் சோழா, தைலம்மை, நடேஷ் அரங்கங்கள் போதும். பார்க்கிங்கில் இருந்து அரங்கம் செல்ல அரைமணியெடுக்கும் தொல்லைகள் வேண்டவே வேண்டாம். அதில் எவ்வளவு அதிகபட்ச திருப்தி கிடைத்தாலும் கூட.

இனி படம்.

உள்ளே சென்ற போது போனில் அருந்ததி தமனுடன் போனில் பேசிக் கொண்டு இருந்தார். பக்கத்தில் இருந்த செல்வினிடம் நடந்தவைகளை கோர்வையாக கேட்டு படத்தினுள் என்னை நுழைத்துக் கொண்டேன்.

கதை எல்லாம் வேண்டாம்.

திரைப்படத்தின் சாதனைகளில் முக்கியமானது க்ளைமாக்ஸ் முன்னர் வரை படம் போரடிக்க வில்லை. புலம்ப வைக்கவில்லை, தம்மடிக்க வெளியில் செல்ல தோணவில்லை.

ஐ படத்தில் சைனா ஏரியாவில் காட்சிப்படுத்தல் சிறப்பாக இருந்தாலும் கதை நகர்வில் ரொம்பவே போரடித்தது. 

இந்த படம் அப்படி இல்லை. காட்சிக்கு காட்சி சிறப்பாகவே நகர்கிறது. அதற்கு அசாத்திய திறமை வேண்டும். வாழ்த்துக்கள் தலைவரே.

நாயகனின் குரல் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. மெச்சூர்டு மேன்லி வாய்ஸ். ஹாண்ட்சம்மாக இருக்கிறார். அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அளவுக்கு ஹீரோயிசத்தில் சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்.

அருந்ததி நல்ல அழகு (குளோசப் தவிர), நல்லாவே நடிக்கிறார். ஆனால் எக்ஸ்பிரசன்கள் எல்லாமே பத்து மடங்கு இருக்கிறது. காதலுடன் தமன்னிடம் பேசும் போது கண்கள் ஒரு பக்கம் நடிக்க, புருவம், கன்னம் எல்லாம் தனித்தனியாக நடிக்கிறது விஜே போல.

பாலாஜி நகைச்சுவைக்காம், ஒன்னும் சொல்வதற்கில்லை. அவ்வளவு தான் ஆங்ங்.... மென் சோகம் போல் மென் நகைச்சுவையா தலைவரே. நாமெல்லாம் கண்களில் நீர் தளும்ப சிரித்து பழக்கப்பட்டவர்களாச்சே.

முதல் பாதியில் பரபரப்பு தொடங்கும் வரை நாடகத் தொனி தான் தெரிந்தது. பின்னால் இருந்து ஒருவர் சன்டிவியில் சுட்டதா என்று பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார். 

பாடல்கள் இரண்டு நன்று, பார்க்கவும் சிறப்பு. இடைவேளை வரும் வேளை நம்மை நிமிர்ந்து உட்கார வைத்தது. அடுத்தது காட்சிகள் பரபரவென இருக்குமென நினைத்தேன். ஆனால்.................

சிற்சில குறைகள் இருந்தாலும் படத்தை ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன் க்ளைமாக்ஸ் வரை. காப்பிஷாப்பில் வில்லனும் நாயகனும் பேச ஆரம்பித்தது முதல் இறுதி வரை எனக்கு புரியவில்லை அல்லது பிடிக்கவில்லை.

துரத்தல் காட்சி தெளிவாக இல்லை. நாயகன், நாயகி ஒரு கார், வில்லன் ஒரு கார், வாடகை கொலையாளி ஒரு பைக், வில்லனை கொல்ல துரத்தும் விஜய் கணேஷ் ஒரு கார் உள்ள காட்சி என்னை குழப்பி விட்டது அல்லது திருப்திபடுத்த வில்லை.

காரில் செல்பவனை பைக்கில் செல்பவன் கொல்லத் துரத்தும் போது காரினால் லேசாக இடித்தாலே பைக் கவிழ்ந்து விடுமே, அதை விடுத்து பயந்து செல்வது ஏன். 

மற்றபடி படம் பார்த்து ரசிக்கும்படியே உள்ளது.

படத்தில் கண்ணியம் குறைவான காட்சிகளே இல்லை என்பது படத்தின் மற்றுமொரு சிறப்பு.

என்னடா ஒரே குறைகளாகவே உள்ளதே என்று நினைக்க வேண்டாம். கண்டிப்பாக போரடிக்காமல் கொடுத்த காசுக்கு ஒர்த்தபிளான படம். நண்பரின் படம் என்பதால் சற்று அதிக உரிமை எடுத்துக் கொண்டேன்.

படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் போது செல்வின் ஒரு ட்விஸ்ட் சொன்னார். படத்தின் க்ளைமாக்ஸை விட அது இன்னும் பெட்டராக தெரிந்தது. இருந்தாலும் அதை அவரே அவரது விமர்சனத்தில் சொல்வார் என நினைக்கிறேன்.

தலைவரே ஏதேனும் வார்த்தைகள் எக்குத்தப்பா இருந்தால் மன்னிச்சூ.

ஆரூர் மூனா